21/11/2008 - BUYURDUK Kİ: “BİR KISMINIZ BİR KISMINIZA DÜŞMAN OLARAK İNİN YERYÜZÜNE”

Nuh (a.s.)'ın kavmi inkâr etmişti. Oğluna da kabul ettiremedi. İbrahim (a.s.)'ın babası Âzer, Lût (a.s.)'ın kavmi de karısı da düşmandı. Yusuf(a.s.)'ın kardeşleri de düşmandı. Muhammed Mustafa (s.a.s.)'in de amcası Ebu Leheb ve Ebu Leheb'in karısı da düşmanlık yaptılar.

Düşmanlık, Allah Tealâ'nın kuduz mikrobunu yeryüzünde var etmesi gibidir. Doğru teşhis ve tedavi hayat kurtarır. Mikrop bulaşıcıdır. Hasta, sağlam, genç, yaşlı, iyi kötü ayrımı yapmaz. Bu Allah'ın bir sınavıdır. Kişi elinde olmayan nedenlerle de virüsle karşı karşıya kalabilir. Allah bu hastalıkları niye verdi, keşke vermeseydi diye yakınmak,sızlanmak, şikâyet etmek yerine tedavi şeklini bilmek lâzımdır. Salgınlarda hastalık bulunan yer karantinaya alınmışsa oraya girmemek, karantina altındakilerin de bulundukları yerden çıkmaması gerekir ki bulaşmanın önüne geçilsin.

Allah Tealâ Musa (a.s.)'a 'düşmanlarımı dost edinme' diye emretmiştir. İslâm fıtrat dinidir. Çoğumuz biliriz ki çocuk yaşlarda şöyle bir duygu vardır insanlarda. İki samimi arkadaş bu yüzden birbirlerine kızar, darılırlar. Çünkü iki arkadaşın birisi bir başka kişiyle samimi olmuştur. Oysa İlk iki arkadaştan biri üçüncüsü ile dargındır. Bu durum karşısında diğeri der ki:”Beni ihmal edip dargın olduğum kişi ile konuşuyorsun bir de dost arkadaş olmuşsun. Bu yüzden sana kızgınım, kalbimi kırdın gibi sözler sarfeder. İşte bu duyguyu da körpe kalblere Yüce Allah vermiştir.

Muhammed (s.a.v) 'Eğer dost edinseydim Ebubekir'i dost edinirdim' demiştir. Allah Tealâ bir Kur'an ayetinde şöyle buyuruyor: 'Size Allah'tan başka ne bir dost vardır, ne de bir yardımcı'.

Müslümanlar Rablerinin bâzı emirlerinden gâfildirler. Haddi zatında kendilerinden başkalarını sırdaş edinmemelidirler.Kendilerinden başkasının nizam ve prensibini en doğru olanlar dışında almamalıdırlar. Fakat Müslümanlar Rabbimizin şu emrine karşı halâ gâfil davranmakta, o tip kimselere her işte, her halde, her nizamda, her tasavvurda, her sistemde ve her yolda başvurmakta ve örnek ittihaz etmektedirler!..

Allah'ın menettiği kimselere dost olmakta onlara kalplerini ve bağırlarını açmaktadırlar. Allah ilk islâm cemiyetine dediğini, her nesilden gelen Müslümanlara da demektedir.

“Onların size olan düşmanlıkları, ağızlarından çıkan sözlerden bellidir. Kalplerindeki ise daha büyüktür.”

Ve Allahü Tealâ buyuruyor:

“Onlara 'Haydi gelin. Siz de Allah'a inanın ve O'nun bildirdiklerine uyun' denildiğinde 'Biz de imân ettik' derler. Fakat kendi arkadaşları ile başbaşa kaldıklarında 'Biz sizinleyiz. Onlarla ise sâdece alay ediyorduk' derler.”

Ve Allahü Tealâ buyuruyor:

“Sizlere bir iyilik dokunsa onları üzer. Başınıza bir dert geldiğinde buna sevinirler.”

Ard arda Müslümanların sarfettiği dostluklara karşılık onların içlerindeki kini İslâm'ın öğrettiği müsamaha seli dahi temizleyememektedir. Bununla birlikte biz yine dönüyor, hayatta ve yolda içtenlikle bağrımızı onlara açıp, onlardan dost ittihaz ediniyoruz. Onlara güzel görünme ruhi hezimet bizde o dereceye ulaşıyor ki, itikadımızda bile onlara hoş görünmek için dini anlatmaktan korkar hâle geliyor, hayat sistemimizi İslâm esasları üzerine oturtmuyoruz. Bu kurnaz düşmanlarla dedelerimiz arasında geçen çarpışmaları hatırlatmaktan korkarak, gerçekleri ayaklar altında çiğnetiyoruz. O yüzden de Allah'ın emrine muhalefet edenlerin cezalarının başımıza gelmesinden korkuyoruz. O, yüzden zayıf düşüyor, zelil oluyor, alay ediliyoruz. O yüzden düşmanlarımızın hoşuna giden zahmetlere katlanıyoruz. Fakat Allah Tealâ'nın şu âyeti bizi rahatlatıyor: “Daha önce Hiçbir peygamber göndermiş olmayalım ki, kendileriyle gülünüp alay edilmesin.”İşte Allah'ın kitabı ilk İslâm cemiyetine öğrettiği gibi bize de onların hilelerinden nasıl korunacağımızı, eziyetlerini nasıl bertaraf edeceğimizi,içlerinde gizleyip de bazen yalanlarını dillerinden kaçırdıkları şerden nasıl kurtulacağımızı öğretiyor:

“Sabredin. Allah, sabredenlerle berâberdir.”ve “Allah herkesin ne yaptığını gayet iyi bilir. O, işlediklerinizden asla gâfil değildir. Her kim zerre kadar bir iyilik işlerse karşılığını görecektir. Faydası kendinedir. Her kim de zerre kadar bir kötülük, şer işlerse karşılığını görecektir. İnkârcıların zararı ise ancak kendilerinedir. Zalimlerin işleri boşa çevrilir. Onların kazançlarının bir faydası olmayacaktır”

Eğer kuvvetliyseler, kuvvetleri karşısında, eğer hileye, dolambaçlı yollara başvurmuşsalar, hile ve düzen tertiplemeleri karşısında göğüs gerip, azmedip, sabretmek... Sabır ve bağlılık...Ayrılık ve zillet değil...Onlardan gelecek şefkati kazanmak, beklenilen şerlerinden korunmak için inancın tümünden ve bir kısmından vazgeçmek değil... Sonra Allah korkusu...Sâdece Allah'tan ve O'nun kontrolünden korkmak...Kalpleri Allah'a bağlayan yalnızca Allah korkusudur. Kalp Allah'a bağlanınca, Allah'ın kuvvetinden başka her kuvveti küçümser. Azmindeki bağları kuvvetlendirir. İşte doğru yol budur... S a b ı r v e T a k v a... Al l a h ' ı n i p i n e s a r ı l ı p b a ğ l a n m a k... .i y i l i ğ i t a v s i y e , k ö t ü l ü k t e n m e n e t m e k...Bunu Allah için yapmak.

...Müslümanlar uzun tarihleri boyunca ne zaman Allah'ın ipine sarılmışlar, ne zaman hayatlarında Allah nizamını tahakkuk ettirmişlerse mutlaka yükselmiş, muzaffer olmuşlardır.... Allah onları düşmanlarının oyunundan korumuş ve en yüce söz onların olmuştur. Uzun tarihleri boyunca Müslümanlar; ne zaman gizli, açık, akide ve nizamlarıyla muharebe eden tabii düşmanlarının ipine bağlanmışlar, onlardan fikir edinmişler, s ı r d a ş, arkadaş, yardımcı haberci, müsteşar olarak onları dinlemişlerse, Allah onlara hep hezimet vermiş, düşmanlarını karşılarında diretmiş, boyunlarını onların önünde eğdirmiş ve suçlarının cezâsını kendilerine tattırmıştır. Tamamiyle tarih buna tanıktır. Allah'ın sözü ebedidir. Allah'ın kanunu geçerlidir. Müslüman şahsi intikam için değil, Allah yolunda cihad için harbeder. Kendisine eziyet edenlere kin beslediği için değil, insanların hayrını sevdiği için...Bu hayrın insanlara ulaşmasına engel olan maniaları devirmek için, gaflet perdelerini yıkmak için...Galibiyeti, istilâyı, sömürgeciliği sevdiği için değil, bütün insanların, gölgesinde adalet ve selâmetle yaşadığı sağlam bir nizam ikâme etmek için...Yoksa milli bir sancak dikmek veya bir imparatorluk kurmak için değil...İşte Kur'an ve Hadisteki birçok nassların yerleştirdiği hakikat budur. Bu sistem hayırlıdır. İlk Müslüman cemiyetinin tarihi de bunun tercümesidir. Bir kere en güzel şekliyle edâ etti. Ve her zaman da edâya davet edilmektedir. Allah yolunda canlar ve mallarla savaş Kıyamete kadar devam edecektir. Savaşın ille de ilkel silahlarla yapılması anlaşılmasın. Bu her alanda yapılabilir.